ရုပ္နာမ္တရားတုိ႔၏ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းကို ရႈမွတ္ပြားမ်ားအားထုတ္၍ ေနရင္းပင္လွ်င္ တစ္ခါတစ္ခါ အရွိန္ျပင္းထန္လွေသာ ဗုံးႀကီးေပါက္ကြဲတာကို ျမင္ေနသည္ဟုလည္းေကာင္း။ တစ္ခါတစ္ခါ မလႈပ္မယွက္ စင္းစင္းေနသည္ဟုလည္းေကာင္း။ တလွည့္စီတျပန္စီ အာရုံျဖစ္ပ်က္ ထင္ဆဲမွာပင္ မိမိခႏၶာကိုယ္အတြင္းမွ ပြက္၍ပြက္၍ မခံသာေအာင္လည္း ျဖစ္ေနသည္ဟုလည္းေကာင္း စသည္ျဖင့္ ထင္လာတတ္ေတာ့၏။

တစ္ခါတစ္ခါ အေရကိုခြါၿပီး ဆူးခက္မ်ားႏွင့္ ျခစ္ေနၾကသကဲ့သို႔ မေနသာမထိုင္သာ တြန္႔လိမ္လာသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ မီးေတာက္မ်ားႏွင့္ ရႈိ႕ၿမဳိက္ေနသကဲ့သို႔ ျပင္းစြာပူေလာင္လာသကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ အနာကိုဆားပတ္ထားသကဲ့သုိ႔ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္လာသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာက္ခဲႀကီးေတြႏွင့္ ဖိၿပီးဖိသျဖင့္ ၀န္ေလးၿပီး မခံသာေအာင္ ျဖစ္ေနသကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ ႀကဳိးမ်ားႏွင့္အထပ္ထပ္ပတ္ၿပီး ဆဲြခ်ည္တုပ္ေႏွာင္ထားသကဲ့သို႔ မလႈပ္သာမယွက္သာ ၾကပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းၿပီး အေပါက္ငယ္တစ္ခုမွ ဆင္ေျပာင္ႀကီးကိုဆြဲထုတ္ေနရသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အပ္ေခ်ာင္းကိုအျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ထုိးဆြခံေနရသကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ ေျခတဖ၀ါးခန္႔သာရွိေသာ ေတာင္ထိပ္ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွ မႏုိင့္တႏုိင္ ထမ္းပိုးၿပီးသြားေနရသကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ အုန္းပင္ဖ်ားမွ ေလွ်ာၿပီးက်လုနီးပါးတြယ္ကပ္ေနရသကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ခါ အသည္းတဖုိဖို ရင္တထိပ္ထိပ္ ကိုင္တြယ္စရာမရေသာ လဟာျပင္ႀကီးထဲ ေနရသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

ဤကဲ့သုိ႔ သခၤါရဒုကၡမ်ား အရွိန္မပ်က္ တရစပ္ခံစားေနရသည္ကိုပင္ ေၾကာက္လာသျဖင့္ ဆက္ၿပီးမရႈရဲသူ၊ အာရုံဖ်က္သိမ္းပစ္လုိက္သူ၊ ထၿပီးျပန္လာခဲ့ၾကသူမ်ားကိုလည္း မ်ားစြာေတြ႕ဖူး၏။ ထုိကဲ့သို႔ျဖစ္၍လာျခင္းသည္ မဂ္က်ခါနီး ဒုကၡပဋိပဒါျဖစ္၍ ေကာင္းလွေပသည္။ ထုိအဆင့္ကို ေအာင့္အီးၿပီး ေက်ာ္လႊားရႈမွတ္ႏုိင္လွ်င္ မဂ္ဆုိက္ၿပီး အပါယ္တံခါး ပိတ္ခါနီးၿပီဟု မွတ္ရမည္။

ထုိအျခင္းအရာမ်ားျဖစ္လာလွ်င္ မထတမ္း၊ မေလွ်ာ့တမ္း ဆက္လက္ႀကဳိးစားအားထုတ္ဖို႔လုိသည္။ ဤေနရာတြင္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သုိ႔ မ၀င္ႏုိင္ေသးသျဖင့္ ဒုကၡမီးမ်ား တုိးၿပီးရင္းတုိးၿပီး ျပင္းထန္လာလုိက္၊ ေလ်ာ့ၿပီးသြားလုိက္ႏွင့္၊ အာရုံအတက္အက်ျဖစ္ေနတတ္ၾကကုန္သည္။ ဒိသာကာကဥပမာကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ ရႈမွတ္ပြားမ်ားေနရင္း ၀င္းခနဲ လက္ခနဲ ၾသကၠမဓာတ္ေတာ္ႀကီး သက္ေရာက္လုိက္သည္ႏွင့္ တျပဳိင္နက္ ခံစားေနရေသာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားၿပီးဆုံးၿပီး ခ်မ္းသာမႈကို ရရွိႏုိင္ေလေတာ့သည္။

ဤဆုိအပ္ၿပီသည္ကား ဒုကၡပဋိပဒါ ဒႏၶဘိညျဖင့္ မဂ္၀င္ပုံျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္......

ရုပ္နာမ္တုိ႕၏ တသဲသဲတရိပ္ရိပ္ တဖြားဖြား ပ်က္ေနပုံေတြကုိ “သႏၲတိမစပ္၊ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေနေတာ့သည္သာ”ဟု ထင္လာမူကား ထုိတဖြားဖြား အပ်က္ကုိပင္ “အနိစၥ အနိစၥမျမဲပါတကား”ဟု ေအာက္ေမ့ဖန္ ရႈဖန္မ်ားလွေသာ္ ရႈရင္းရႈရင္း ပြားရင္းပြားရင္း ရထားနံေဘး ကားနံေဘးမွ ေျမၾကီးကုိ စုိက္ျပီး ၾကည့္၍ေနရသည့္ပမာ ရိပ္ရိပ္ျခင္း ထပ္ခါ လဟာမရိွ အျပတ္မရိွ အလပ္မရွိ မူးေနာက္မတတ္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၾကီးထင္၍ လာေတာ့၏။

ထုိသုိ႔ျမန္သည္ထက္ ၾကမ္းခါၾကမ္းခါ ျမန္၍လာေသာအခါ ေယာဂီ၏စိတ္ေတြဟာ ဘာကိုမွသတိမရ၊ ထုိအာရုံမွတစ္ပါးေတြးျခင္း ေတာျခင္း ႀကံစည္ျခင္းမရွိ။ ေရစုံေမ်ာ၍ ေနသည့္ပမာ အာရုံေပၚမွာသာ အလုိက္သင့္ကေလး ေမွးေနသလုိ ထင္ေနလိမ့္မည္။ ဤသည္ကုိပင္ သခၤါရုေပကၡာဉာဏ္မွတ္ေလ။

တစ္ဘ၀ႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ကမၻာႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ၊ ကမၻာရာေထာင္ တစ္သေခ်ၤ ႏွစ္သေခ်ၤ ဆယ့္ေျခာက္သေခ်ၤ-သေခ်ၤရာေထာင္ႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္ဆုံးအရဟတၱမဂ္ကို ရသည္အထိ ရုပ္နာမ္သခၤါရ ျဖစ္ပ်က္ရႈရျခင္းမွကင္း၍ တစ္ျခားအက်င့္မရွိေတာ့ပါ။ အတိုခ်ဳံးလုိက္လွ်င္ ရုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ထင္၍ေနေသာ ဉာဏ္၏အဆုံးနားတြင္ မဂ္ရွိသည္ ဖုိလ္ရွိသည္၊ နိေရာဓသစၥာ အမွန္ရွိေပသည္။ ျဖစ္ပ်က္၏ အဆုံးေရာက္ေအာင္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္အာရုံမွ ေက်ာ္လြန္သြားေအာင္ စူးစူးစုိက္စုိက္ အားထုတ္ဖုိ႔သာလွ်င္ ဧကန္ေယာဂီတုိ႔၏ အလုပ္ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ “လုဇၨတိ ပလုဇၨတီတိ ေလာေကာ။ ေလာကေတာ ဥတၱရံ ေလာကုတၱရံ - ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္ေသာေၾကာင့္ ေလာကမည္၏၊ ေလာကထက္ လြန္ျမတ္ေသာတရားသည္ ေလာကုတၱရာ”ဟူ၍ ဖြင့္ျပေတာ္မူၾကကုန္သည္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကလည္း “ဧေသ၀ံ ဒုကၡႆ အေႏၱာ ဒုကၡႆ အတီတံ အစၥႏၱံ - ေလာကုတၱရာဟူသည္ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ား၏ အဆံုး၊ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ား၏ လြန္ေျမာက္ရာ”ဟူ၍ ေဟာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ပါသည္။