႐ုပ္ပံုနံပါတ္ ၅၄-တြင္ ျပထားသည့္အတိုင္း ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး အပ်က္ခ်ည္းသာ ျမင္ၿပီး အပ်က္မွတစ္ပါး မည္သည့္အေကာင္အထည္မွ် ရွာ၍မေတြ႕၊ မည္သည့္ပံုသ႑ာန္ကိုမွ် မျမင္၊ အာ႐ံု၍မထင္၊ သုဒၶသခၤါရပုဥၨ (သက္သက္ သခၤါရတရား အစုအပံု)ဟုသာ ၀ိပႆနာအာ႐ံုျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ ဗလ၀၀ိပႆနာ ဆိုက္ေရာက္ေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ႐ႈမွတ္ႏုိင္ေသာ ေယာဂီကို အားရွိေသာ၀ိပႆနာစခန္းသို႔ ဆိုက္ေရာက္ေနေသာ ေယာဂီဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

ခႏၶာကိုယ္ အလယ္ပိုင္း၍သာ အပ်က္ထင္ၿပီး အစိုင္အခဲ၊ ပံုသ႑ာန္တို႔ မေပ်ာက္ပ်က္ေသးလွ်င္ (တစ္နည္းအားျဖင့္) ၀ိပႆနာဉာဏ္အာ႐ံု ေရာက္ရာအရပ္တို႔၌သာ အပ်က္ထင္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ေကာင္ၾကီး ရွိေနေသးသည္ဟူေသာ အမွတ္သညာရွိေနေသးလွ်င္ ႏုေသာ ၀ိပႆနာအဆင့္သို႔ ေရာက္သူ သို႔မဟုတ္ ၀ိပႆနာဉာဏ္အဆင့္သို႔ ေရာက္ခါစေယာဂီဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။

အေနာက္ႏိုင္ငံ သိပၸံပညာရွင္တို႔ တီထြင္ဖန္တီးထားေသာ လွ်ပ္စစ္မွန္ဘီလူးတို႔ျဖင့္ ပါးလႊာလွေသာစကၠဴ၏ ထုကေလးကိုပင္ အျပန္ ၁၅၀-ခန္႔ တစ္လက္မခန္႔ခ်ဲ႕၍ ပံုသ႑ာန္ကို ျပႏုိင္ၾကသည္။ ထို႔အတူပင္ အရာ၀တၳဳတစ္ခုကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ပ်က္ပ်က္ၿပီးေနေသာ တဖြားဖြား တဖြဲဖဲြ အေနအထားကို ျမင္ႏိုင္ၾကသည္။ ရြရြရြရြႏွင့္ ဓာတ္ကလာပ္မ်ား ထထၿပီး ျဖစ္ကုန္သည္တို႔ကို ျမင္ႏိုင္ၾကသည္။

သတၱ၀ါတစ္ေယာက္၏ ခႏၶာကိုယ္တြင္း၌ အေသြးအသား အ႐ိုးအေၾကာ စေသာ ထိုထိုေကာ႒ာသက ျဖစ္ကုန္ပ်က္ကုန္ၾကေသာ တစီစီ တမြမြ တရြရြ ဓာတ္ကလာပ္ေတြ တလႈပ္လႈပ္ ျမင္ကုန္သျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း ပိုးေကာင္မ်ား အျပည့္ရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္လာတတ္ၾကေပသည္။

“ဥပစာရဘာ၀နာ ႐ုပ္နာမ္အၾကည္ဓာတ္ကို ႐ႈမွတ္ႏိုင္ေသာသမာဓိ၌ ရပ္တည္၍ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ခု ျဖစ္ပ်က္မႈကို ႐ႈမွတ္လွ်က္ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ေက်ာ္လြန္ၿပီး မဂ္ဖိုလ္သို႔ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္အံ့”ဟူေသာ မဟာဋီကာစကားရပ္ရွိသည္။ အထက္တြင္ ျပဆိုခဲ့ေသာ ၀ိပႆနာအာ႐ံုစိုက္ရာ ဌာနေပါင္းမ်ားစြာတို႔တြင္ ဟဒယႏွလံုးေသြးျပင္ကို စူးစိုက္႐ႈမွတ္နည္းသည္ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ အထင္ျမင္လြယ္ဆံုးျဖစ္ေသာနည္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႔႐ႈမွတ္ရေသာနည္းကို သမထယာနိကအားျဖင့္ ႐ႈမွတ္ေသာသူမ်ားသာ အားထုတ္ႏိုင္သည္။