ရုပ္နာမ္တုိ႕၏ တသဲသဲတရိပ္ရိပ္ တဖြားဖြား ပ်က္ေနပုံေတြကုိ “သႏၲတိမစပ္၊ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေနေတာ့သည္သာ”ဟု ထင္လာမူကား ထုိတဖြားဖြား အပ်က္ကုိပင္ “အနိစၥ အနိစၥမျမဲပါတကား”ဟု ေအာက္ေမ့ဖန္ ရႈဖန္မ်ားလွေသာ္ ရႈရင္းရႈရင္း ပြားရင္းပြားရင္း ရထားနံေဘး ကားနံေဘးမွ ေျမၾကီးကုိ စုိက္ျပီး ၾကည့္၍ေနရသည့္ပမာ ရိပ္ရိပ္ျခင္း ထပ္ခါ လဟာမရိွ အျပတ္မရိွ အလပ္မရွိ မူးေနာက္မတတ္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၾကီးထင္၍ လာေတာ့၏။

ထုိသုိ႔ျမန္သည္ထက္ ၾကမ္းခါၾကမ္းခါ ျမန္၍လာေသာအခါ ေယာဂီ၏စိတ္ေတြဟာ ဘာကိုမွသတိမရ၊ ထုိအာရုံမွတစ္ပါးေတြးျခင္း ေတာျခင္း ႀကံစည္ျခင္းမရွိ။ ေရစုံေမ်ာ၍ ေနသည့္ပမာ အာရုံေပၚမွာသာ အလုိက္သင့္ကေလး ေမွးေနသလုိ ထင္ေနလိမ့္မည္။ ဤသည္ကုိပင္ သခၤါရုေပကၡာဉာဏ္မွတ္ေလ။

တစ္ဘ၀ႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ကမၻာႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ၊ ကမၻာရာေထာင္ တစ္သေခ်ၤ ႏွစ္သေခ်ၤ ဆယ့္ေျခာက္သေခ်ၤ-သေခ်ၤရာေထာင္ႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္ဆုံးအရဟတၱမဂ္ကို ရသည္အထိ ရုပ္နာမ္သခၤါရ ျဖစ္ပ်က္ရႈရျခင္းမွကင္း၍ တစ္ျခားအက်င့္မရွိေတာ့ပါ။ အတိုခ်ဳံးလုိက္လွ်င္ ရုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ထင္၍ေနေသာ ဉာဏ္၏အဆုံးနားတြင္ မဂ္ရွိသည္ ဖုိလ္ရွိသည္၊ နိေရာဓသစၥာ အမွန္ရွိေပသည္။ ျဖစ္ပ်က္၏ အဆုံးေရာက္ေအာင္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္အာရုံမွ ေက်ာ္လြန္သြားေအာင္ စူးစူးစုိက္စုိက္ အားထုတ္ဖုိ႔သာလွ်င္ ဧကန္ေယာဂီတုိ႔၏ အလုပ္ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ “လုဇၨတိ ပလုဇၨတီတိ ေလာေကာ။ ေလာကေတာ ဥတၱရံ ေလာကုတၱရံ - ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္ေသာေၾကာင့္ ေလာကမည္၏၊ ေလာကထက္ လြန္ျမတ္ေသာတရားသည္ ေလာကုတၱရာ”ဟူ၍ ဖြင့္ျပေတာ္မူၾကကုန္သည္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကလည္း “ဧေသ၀ံ ဒုကၡႆ အေႏၱာ ဒုကၡႆ အတီတံ အစၥႏၱံ - ေလာကုတၱရာဟူသည္ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ား၏ အဆံုး၊ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ား၏ လြန္ေျမာက္ရာ”ဟူ၍ ေဟာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ပါသည္။