“သမုဒယဓမၼာႏုပႆီ ၀ါ ကာယသၼႎ ၀ိဟရတိ၊ ၀ယဓမၼာႏုပႆီ ၀ါ ကာယသၼႎ ၀ိဟရတိ၊ သမုဒယ၀ယဓမၼာႏုပႆီ ၀ါ ကာယသၼႎ ၀ိဟရတိ”ဟု ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူသည္။ အဓိပၸာယ္မွာ “ထြက္ေလ၀င္ေလတို႔၏ မွီရာတည္ရာ မိမိ၏ ကိုယ္ကာယ၌ မိမိ၏ ဥပစာရ သမာဓိအာ႐ံုျဖစ္ေသာ အၾကည္သေဘာဟူေသာ အာေလာကသညာျဖင့္ တသဲသဲျဖစ္လာၾကေသာ ၀တၳဳ႐ုပ္တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ တစီစီတျဖဳတ္ျဖဳတ္ ခ်ဳပ္ပ်က္ၾကကုန္ေသာ ၀တၳဳ႐ုပ္တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ထိုဥဒယဗၺယ အစြန္းႏွစ္ပါးကို ေကာင္းစြာထိမိ သိရွိႏုိင္ေသာ ဥဒယဗၺယဉာဏ္ အေျခခံျဖစ္ေသာ ၀ိပႆနာတရားကို ကိုယ္ေတြ႕ဒိ႒ မဂ္ဖိုလ္ရေအာင္ အားထုတ္ၾကကုန္ရာသည္”ဟု အဓိပၸာယ္ရပါသည္။

အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း ႐ုပ္အၾကည္ဥပစာမ်ား ရရွိၿပီးေနာက္ ထိုပဋိဘာဂအၾကည္နိမိတ္လံုးကိုပင္ ဥပစာရသမာဓိျဖင့္ သို႔မဟုတ္ ၀ိကၡမၻနသတၱိရွိေသာ သမာဓိကာမကုသိုလ္ေဇာျဖင့္ ေျမွာ့ေသြးစုပ္သည့္အလား တြယ္ထားကပ္ထား စဲြၿမဲစြာ ပြားမ်ားအားထုတ္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့လွ်င္ ထိုေယာဂီပုဂၢိဳလ္အား အဂၤါငါးပါးႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ပထမစ်ာန္သည္ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲ ရစၿမဲျဖစ္ပါသည္။

ယခုအခါ ထိုၿငိမ္းေစဘိဘာ၀နာကို ပြားမ်ားအားထုတ္ေနၾကေသာ ေယာဂီတိုင္း ၀ိေစတဗၺသေဘာသို႔ ဆိုက္ေရာက္ခါ ထိုင္ေသာေနရာ၊ အိပ္ေသာေနရာတို႔ႏွင့္ တစ္ထြာ၊ တစ္ေတာင္၊ တစ္လံ စသည္ အထက္သို႔ တက္ေနတတ္ၾကသည္။ ကိုယ္တိုင္အားထုတ္ၾကည့္လွ်င္ သိႏိုင္ပါသည္။

အထင္ႏွစ္မ်ိဳး

အႆာသပႆာသ (ထြက္ေလ၀င္ေလ)တို႔အေပါင္းအစုဟူေသာ အလင္းပဋိဘာဂအၾကည့္ဓာတ္ကို အာ႐ံုျပဳ၍ ပြားရေသာ ဘာ၀နာသည္ ဥပစာရဘာ၀နာမည္၏။ ထိုပဋိဘာဂ၌တည္ေသာ သမာဓိသည္လည္း ဥပစာရသမာဓိမည္ေပ၏။ ပထမစ်ာန္၊ ဒုတိယစ်ာန္၊ အပၸနာစ်ာန္တို႔၏ ၀ိကၡမၻနနယ္၌ ပါ၀င္လာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဥပစာရစ်ာန္ဟု ေခၚဆိုရေလသည္။